سلسلہ وار ناول

نورالحسن دو دن کے لیے لاہور گیا تھا ۔ ولی اپنے آپ کو آزاد محسوس کر رہاتھا ۔ آج وہ دیر رات تک دوستوں میں

آخر ایک ماہ کی محنت کے بعدگُلانے کا مشن پایہ تکمیل کو پہنچا ۔ وہ بہت خوش تھی۔ نور الحسن کی سالگرہ کے دن وہ

عشق تے آتش سیک برابر سانوں عشق دا سیک چنگیرا اگ تے ساڑھے ککھ تے کانے عشق ساڑے تن میرا اگ دا دارو مینہ تے

مٹّی دا توں مٹّی ہونا کاہدی بلّے بلّے اج مٹّی دے اُتے بندیا کل مٹّی دے تھلّے اللہ وسائی بے یقینی کے عالم میں گامو

کپڑا پھٹے تے لگے تروپا دل پھٹے کیہہ سینا سجناں باج محمد بخشا کیہہ مرنا کیہہ جینا ”چل موتیا! بس دیکھ لی ہے تُو نے

سجناں ولوں خط آیا کیویں کھولاں دس کدھرے ایہہ نہ لکھیا ہووے تیری میری بس مراد نے بندوق چلانے کے لئے گھوڑا دبانے کی کوشش

اساں خالی کھوکھے ذات دے سانوں چنجاں مارن کاں اسی کچّے کوٹھے عشق دے ساڈی دُھپ بنے نہ چھاں (ہماری ذات خالی کھوکھے جیسی ہے